DE WEEFSTER

Ze kent je al voor je haar naam kent.
Ze heeft gewacht aan de rand van je drukste dagen,
stil aanwezig in het ruisen van het riet,
in het licht dat 's ochtends vroeg over het wad trekt,
in de wind die weet hoe oud dit eiland is.
Ze is de weefster.

In jou draagt zij de meid die nog verwonderd kijkt,
de moeder die geeft zonder te tellen,
de wijze vrouw die weet wat woorden niet zeggen,
de jaagster die weet wat ze wil,
de minnares die voluit durft te voelen,
de mystica die luistert naar wat fluistert,
de koningin die leidt vanuit haar hart.
Al deze draden zijn van jou.
Geen ervan hoeft verloren te gaan.

Het leven vraagt ons soms om stil te worden.
Om te gaan zitten bij wat we niet begrijpen.
Om de draden van vreugde én van pijn
met even liefdevolle handen vast te houden
en te weven — tot er iets nieuws ontstaat.
Dat is het werk van de weefster.
Niet het wegmaken van de donkere draden,
maar het verweven ervan
in iets dat groter is dan de pijn alleen.

Ze is weerbaar als een oude boom in de storm.
Ze spreekt de taal van de aarde, de vogels, het water.
Ze vangt je als je valt.
Ze is je gids als je de moed der wanhoop nodig hebt.
En ze leeft in jou.

Verspilde tijd bestaat niet.
Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.
Het dagelijks weefsel wordt de heilige reis —
van hier, van dit moment,
van deze vrouw die jij bent.
Begroet je angsten met liefde.
Vier wat je hebt meegemaakt.
Vertrouw je instincten.

Het land kent je, zelfs als je verdwaald bent.
— Robin Wall Kimmerer

Lieve vrouw,
de weefster wacht niet tot je klaar bent.
Ze begint met jou, precies zoals je nu bent —
met alles wat je hebt meegedragen,
alles wat je hebt losgelaten,
alles wat nog ontvouwen wil worden.
Geef haar een naam.
Geef haar een gezicht.
Laat haar ontwaken.
Tot aan de sterren en verder.

Met een liefdevolle groet van Terschelling 🌊