Wees niet bang om de ruimte te nemen, om te zijn wie je bent. Je kunt toch niemand anders worden, hoe hard je ook rent.

- Door LiefLeven

Ik vond het vroeger altijd moeilijk mezelf één titel te geven. Ooit ben ik begonnen als kapster en later kwamen daar titels bij: schoonheidsspecialiste, masseuse, coach, stylist… Toen ik de knipschaar neerlegde heb ik mezelf gespecialiseerd in systemisch lichaamswerk. Dat is nu mijn huidige basis van waaruit ik werk en dat fungeert als rode draad door mijn trainingen en retraites. Ik leef vol passie en doe alles gepassioneerd. Ik weet een warm welkom te creëren waarin mensen zich op hun gemak voelen en ik maak heel gemakkelijk contact. Mensen ontmoeten, in alle veelzijdigheid en met alles wat daarbij hoort, is dan ook mijn grootste passie en één van de mooiste facetten in mijn werk. De reden waarom ik doe wat ik doe. Het is prachtig anderen te laten zien hoe mooi ze zijn, waar hun kracht ligt en wat schoonheid betekent. Schoonheid is in mijn ogen namelijk geen perfectie. Ik houd van de kleine oneffenheden, die poets ik op en laat ik glimmen. Juist de kreukels of scheurtjes – in meubels, gebouwen, maar ook bij de mens – laat het leven zien.

Ilma door de tijd heen

Ilma Trip is geboren op 17 oktober 1967 en is begonnen – zoals ze zelf zegt – aan de tweede deel van haar leven: “Vijftig worden was voor mij een moment om stil te staan bij mijn leven. Wat is er allemaal gebeurd? Waar sta ik nu? En waar wil ik heen?” Als tweejarige komt ze op Terschelling wanneer haar ouders de kans krijgen Hotel de Walvisvaarder over te nemen. Ilma en haar broer groeien op in het eiland- en ondernemersleven. Tijdens haar tienerjaren ontmoet ze Dick, met wie ze inmiddels al een poos gelukkig getrouwd is. Samen krijgen ze later drie kinderen. Ilma geniet in die tijd van het studeren en wonen aan de vaste wal. Ze volgt de kappersvakschool en daarna richt ze zich op de opleiding schoonheidsspecialiste. Daar ontstaat al het idee voor het totaalplaatje: een plek voor wellness en well-being in combinatie met een verblijf in een knus hotel. Alle heerlijkheden voor een vakantie of een weekend weg in één pakket.

Na zeven jaar aan de overkant van het water te hebben gewoond en gewerkt, komen Ilma en Dick weer terug op het eiland. In de Walvisvaarder vindt Ilma haar plek om voor zichzelf te beginnen en haar vak tot leven te brengen. Wanneer de vader van Ilma vanwege gezondheidsredenen hulp nodig heeft bij het runnen van het hotelwezen, springt haar man Dick in de bres. Dick, van origine zeeman, voelt zich thuis in de voor hem nieuwe branche en maakt het horecaleven zich compleet eigen. In 2002 nemen ze de Walvisvaarder over. Dick doet het hotelgedeelte, Ilma het wellness gedeelte (Total Trip Style). Een gouden combinatie, een soort ying en yang dat elkaar aanvult en versterkt. “Het is mooi te zien dat ons werk hetzelfde doel heeft: de gast een fijn verblijf en een warm welkom te bieden”, aldus Ilma.

Lees ook het artikel over Ilma in het magazine Mooi! Terschelling van de Eilandpers van september 2016.

Ilma in ontwikkeling

De vraag ‘wie ben ik’ blijf ik in mijn leven onderzoeken. Ik houd ervan mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen. Daarom kies ik ervoor regelmatig verdiepingsopleidingen en cursussen te doen, als cadeau aan mijzelf. Diverse massageopleidingen hebben de revue gepasseerd: bio-release, NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren),TA (Transactionele Analyse), systemisch werk, emotioneel lichaamswerk, Professionele Communicatie (Phoenix programma) en Systemisch Lichaamswerk ‘Het roepen van de ziel’ van Connie van der Arend. Daarnaast wissel graag uit met collega’s om gevoed, scherp en wakker te blijven. In veel wat ik doe speelt de liefde een grote rol. Ik ben romantisch aangelegd en vind het mooi te zien wanneer partners het samen leuk hebben. Het is geen relatietherapie, maar relaties en liefde neem ik op een speelse manier mee in mijn coaching.

De imperfectie maakt dat iets perfect is

- Ilma

Ilma en het eiland

Ik zei vroeger eigenlijk altijd dat ik geïmporteerd ben naar het eiland. Inmiddels weet ik – en voel ik in alles – dat Terschelling mijn thuis is en dat ik hier moet zijn. Het eiland gebruik ik nu ook met veel liefde en dankbaarheid in mijn werk.

Maar mijn verhouding met het eiland is ooit ietwat wiebelig geweest, een soort haat-liefdeverhouding. Als kind heb ik me op het eiland altijd ‘anders’ gevoelt dan anderen. Ik ben hoog sensitief, dyslectisch en ik vaar op mijn intuïtie. Als klein meisje had ik al grote antennes en speelde ik alles wat ik voelde. Nu heb je er prachtige termen voor, maar vroeger was je gewoon een vreemd kind. Studeren aan de vaste wal en later met mijn kinderen meegaan naar de overkant omdat zij gingen studeren, voelde daarom toen als een bevrijding. Het gevoel dat ik daar kon zijn wie ik ben. Om weer terug te gaan naar het eiland toen mijn kinderen uitgestudeerd waren, vond ik het spannendst. Mede dankzij de Phoenix opleiding heb ik ‘mijn monsters’ – angsten – in de ogen kunnen kijken en ontdekte ik steeds meer dat wat ik voel, voor veel anderen herkenbaar is. Ik heb ontdekt dat ik regelmatig even het eiland af moet kunnen stappen, de weide wereld in, om vervolgens geïnspireerd en vol nieuwe energie weer terug te komen. En mijn monsters? Nu ik vijftig+ ben, besef ik nog meer dat het om kindermonsters gaat. Door ze niet groter te maken dan dat ze werkelijk zijn, kan ik ze laten bestaan in mijn kindertijd.